ប្រវត្តិពធីបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ កបល់មហាព្រហ្ម

 

រឿង ប្រវត្តិពធីបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ​​  កបល់មហាព្រហ្ម

ក្នុងកាលដ៏កន្លងទៅហើយ មានសេដ្ឋីប្តីប្រពន្ធពីរនាក់មានកូន ប្រុសមួយប្រកបទៅ ដោយប្រាជ្ញាវាងវៃក្នុងផ្លូវធម៌ ទៀត ផង ។ កុមារនោះមានឈ្មោះថាធម្មបាលកុមារ ជារៀង រាល់ថ្ងៃចៅធម្មបាលតែងតែទៅជំនុំធម៌នៅឯធម្មសភាសាលា ប្រជាជនក្មេងចាស់ប្រុសស្រីគោរពរាប់អាន ស្រលាញ់ និងមក ស្លាប់ធម៌ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។

គ្រប់ៗគ្នាតែងតែសរសើរ ធម្មបាលកុមារថានៅក្មេងពិតតែមានប្រាជ្ញាពូកែណាស់ ប្រការនេះហើយ ទើបនាំឱ្យក្តៅក្រហាយដល់កបិលមហាព្រហ្ម។ គាត់គិតក្នុង ចិត្តថា "ធម្មបាលកុមារមានប្រជាជនគោរពស្រលាញ់ច្រើនមិនអីទេ ! អាត្មាអញ និងរកវិធីទប់ទល់ដោយប្រាជ្ញាអាត្មាអញផ្ទាល់” លុះគិតដូច្នោះហើយកបិល មហាព្រហ្ម ក៏ចុះមកជួប និងធម្មបាលកុមារ នៅឯធម្មសភាសាលា ។

ធម្មបាលកុមារ យើងមកនេះគឺចង់ភ្នាល់គ្នាជាមួយចៅ បើចៅឯងរកឃើញប្រស្នា នោះ យើងនឹងកាត់ក្បាលរបស់យើងបូជាធម៌ តែបើចៅឯងរកពុំឃើញទេនោះ ក្បាលចៅឯងក៏ត្រូវបូជាធម៌ដូចគ្នាដែរ។ ធម្មបាលកុមារបានសួរទៅកបិលមហា ព្រហ្មថា “ព្រះគុណម្ចាស់ប្រស្នានេះជាអ្វីទៅក្រាបទូល...! ចូរចៅចាំស្ដាប់ចុះ ប្រស្នានោះយើងសួរអំពីសេរីសួស្ដីរបស់មនុស្សផងទាំងឡាយ វាមានប៉ុន្មានយ៉ាង ម្ដេចស្តាប់បានទេ? យើងសន្យាថានឹងទុកពេលឱ្យចៅរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃសំរាប់ ប្រស្នានេះ ។

ក្រោយបានទទួលយកប្រស្នាអំពីកបិលមហាព្រហ្មមក ធម្មបាលកុមារកើតទុក្ខ មុខក្រៀមក្រំសំងំគិតក្នុងបន្ទប់ ឥតរវល់ដល់បាយទឹកអ្វីឡើយ។ ក្រោយពីគិតអស់រយៈ ពេលច្រើនថ្ងៃមក ធម្មបាលកុមារក៏អស់សង្ឃឹមក្នុង ជីវិតហើយសំរេចចិត្តចុះចេញពីវិមានមិនឱ្យឱពុកម្តាយ ដឹងឡើយ ។

ធម្មបាលកុមារដើរផ្សងព្រេងក្នុងព្រៃទាំងយប់អាធ្រាត្រ ទំរេតខ្លួននឹងដើមត្នោត គ្រានោះមានសត្វឥន្ទ្រីយ៍មួយសំបុកនៅលើចុងត្នោត មេឥន្ទ្រីយ៍បាននិយាយជា មួយកូនរបស់វាថា “ឈប់យំទៅកូនព្រឹកស្អែកនេះ យើងបានសាច់អ្នកមានបុណ្យ ស៊ីហើយ...! ព្រោះកបិលមហាព្រហ្មបានដាក់ប្រស្នាឱ្យធម្មបាលកុមាររក ប៉ុន្តែ ធម្មបាលរកពុំឃើញ កូនរបស់វាក៏សួរទៅមេវា "ចុះប្រស្នានោះជាអ្វីទៅម៉ែ មេ ឥន្ទ្រីយ៍ឆ្លើយថា “សំនូរនោះគឺ តើសេរីសួស្ដីរបស់មនុស្សមានប៉ុន្មាន? "ចុះសេរី សួស្តីតើវាមានប៉ុន្មានទៅម៉ែ? កូនឥន្ទ្រីយ៍សួរ មេឥន្ទ្រីយ៍ឆ្លើយ "គឺមាន៣ដងក្នុង១ ថ្ងៃ គឺព្រឹកនៅត្រង់មុខ មនុស្សភ្ញាក់ពីដំណេកត្រូវលុបលាងមុខ ថ្ងៃត្រង់នៅដើម ទ្រូង គឺពេលនោះមនុស្សក្ដៅមនុស្សត្រូវលុបលាងខ្លួន ឯពេលព្រលប់ចូល ដំណេកវិញត្រូវលាងជើងតែប៉ុណ្ណឹងឯងណាកូន! ។

លុះធម្មបាលកុមារលឺដូច្នោះហើយ ក៏ក្រោកឈរសំលឹងលើមើលសត្វឥន្ទ្រីយ៍ ហើយក៏ស្រែកថាអស្ចារ្យណាស់ខ្ញុំ អរគុណហើយបងសត្វឥន្ទ្រីយ៍” ថាហើយ ធម្មបាលកុមារ ក៏ធ្វើដំណើរត្រលប់មកវិមានរបស់ខ្លួនវិញ។ លុះព្រឹកឡើង ធម្មបាលកុមារ ក៏លាឱពុកម្ដាយទៅធម្មសភាសាលាដើម្បីឆ្លើយប្រស្នា និងកបិល មហាព្រហ្ម ។ ឯកបិលមហាព្រហ្មលុះដល់ ថ្ងៃកំណត់ក៏ចុះមកឋានមនុស្សលោក រួមជាមួយនិងបុត្រីទាំងប្រាំពីរអង្គផង លុះមកដល់សភាធម្មសាលាហើយ កបិល មហាព្រហ្ម ក៏គង់លើអសនៈដែលមានមហាជនទាំងប្រុសទាំងស្រីគោរពប្រតិបត្តិ

ទ្រង់ក៏សួរទៅកាន់ធម្មបាលកុមារថា “មើល ធម្មបាលកុមាររកប្រស្នាយើងឃើញ ឬនៅ? "ព្រះព្រហ្មម្ចាស់រកឃើញហើយក្រាបទូល សូមទ្រង់ជ្រាបជាលំដាប់ដូចត ទៅ! ធម្មបាលកុមារឆ្លើយ គឺទី១សេរីនៅពេលព្រឹកធម្មតាមនុស្សយើងភ្ញាក់ពីដេក ត្រូវលុបលាងមុខ ទី២គឺនៅដើមទ្រូងកាលណាក្ដៅមនុស្សត្រូវលុបលាងខ្លួនឬ ងូតទឹក ...! ចំណែកទី៣ គឺនៅត្រង់បាតជើងមនុស្សយើងជានិច្ចជាកាលមុន ចូលដំណេកត្រូវលាងជើង” ។

សាធុ សាធុ ធម្មបាលកុមារឯងឆ្លើយត្រូវហើយ យើងនិងកាត់សិរិសាយើងបូជា ធម្មបាល និងតាមពាក្យសច្ចៈ “កបិលមហាព្រហ្ម” ព្រះព្រហ្មម្ចាស់ខ្ញុំព្រះអង្គពុំចង់បាន ដូច្នេះទេ សូមទ្រង់បំភ្លេចពាក្យចោលទៅ "ធម្មបាលកុមារ ឆ្លើយ ។

ទ្រង់ក៏សួរទៅកាន់ធម្មបាលកុមារថា “មើល ធម្មបាលកុមាររកប្រស្នាយើងឃើញ ឬនៅ? "ព្រះព្រហ្មម្ចាស់រកឃើញហើយក្រាបទូល សូមទ្រង់ជ្រាបជាលំដាប់ដូចត ទៅ! ធម្មបាលកុមារឆ្លើយ គឺទី១សេរីនៅពេលព្រឹកធម្មតាមនុស្សយើងភ្ញាក់ពីដេក ត្រូវលុបលាងមុខ ទី២គឺនៅដើមទ្រូងកាលណាក្ដៅមនុស្សត្រូវលុបលាងខ្លួនឬ ងូតទឹក ...! ចំណែកទី៣ គឺនៅត្រង់បាតជើងមនុស្សយើងជានិច្ចជាកាលមុន ចូលដំណេកត្រូវលាងជើង” ។

សាធុ សាធុ ធម្មបាលកុមារឯងឆ្លើយត្រូវហើយ យើងនិងកាត់សិរិសាយើងបូជា ធម្មបាល និងតាមពាក្យសច្ចៈ “កបិលមហាព្រហ្ម” ព្រះព្រហ្មម្ចាស់ខ្ញុំព្រះអង្គពុំចង់បាន ដូច្នេះទេ សូមទ្រង់បំភ្លេចពាក្យចោលទៅ "ធម្មបាលកុមារ ឆ្លើយ ។

ប៉ុន្តែកបិលមហាព្រហ្មទ្រង់មិនព្រមទេ ទ្រង់បានប្រាប់ឱ្យបុត្រីទាំង៧អង្គហុចព្រះខ័ន ហើយទ្រង់ផ្តាំថា “បុត្រីព្រះសិរិសាបិតា បើកូនបោះចោលទៅដីវានិងឆេះដល់ឋាននរក តែបើកូនបោះទៅអាកាសវានិងឆេះដល់ទេវលោក ដូច្នេះចូរកូនយកភាជមាសមក ទ្រយកទៅដំកល់ ផ្តាំហើយកបិលមហាព្រហ្មដាក់ព្រះខ័នទៅនឹងកដៃ ១ទៀតទប់ ព្រះសិរិសាយកទៅដាក់ភាជមាសឯបុត្រីទាំង៧អង្គក៏ហោះទៅកាន់ឋានលើវិញជា មួយ និងកាជមាសព្រះសិរសាព្រះបិតា

ប្រជាជនទាំងប្រុសទាំងស្រី នៅក្នុងភូមិនាំគ្នាអបអរសាទរធម្មបាលកុមារដែលដោះ ប្រស្នាបានហើយរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តហោង ។